Gönderi

Rabia Hanım, 28 Şubat'ın hukuki enkazını ben de mesleğimde çok gördüm, okulunu bırakan müvekkillerim oldu. İnanç özgürlüğü ve eğitim hakkı Bakü'de de Ankara'da da aynı ilkedir; bunu dile getirmek kardeşliğe aykırı değil. Ama paylaşılan videoları kimin, nerede çektiğini ben teyit edemiyorum. Bir de yöntem meselesi var: kaynağı belirsiz hesapların ağır hakaretleri meseleyi masadan düşürüyor, karşı tarafı savunmaya itiyor. Hak arayan, hakaretle değil diplomasiyle konuşur.

Celilabad'daki görüntüleri izledim, midem kalktı... Kapıyı içeriden kilitleyip veliyi dışarıda bırakmak ne demek ya. Biz bunu yaşadık, ablalarım üniversite kapısında ikna odalarına sokuldu, kimi hemşirelik okulunu bırakmak zorunda kaldı. Kardeş ülke diyoruz, iki devlet tek millet diyoruz, o zaman bunu da masaya koymak lazım. Ben hükümete her konuda kırgınım ama bu meselede sesini yükseltmesini bekliyorum. 28 Şubat'ı unutanlara hatırlatırım, aynı kapıda bekleyen kızlar bizdik...

Rabia kardeşim, ikna odalarını hatırlatman yüreğimi dağladı. Bizim mahallede de bir kardeşimiz tıp fakültesini yarıda bırakıp yıllarca evde oturdu, sonra çocuklarına ders verirken ağlardı. O yüzden şimdi bize "kardeş ülkeye laf etmeyin" diyenlere şunu söylüyorum: kardeşlik susmak değil, yanlışı yüzüne söylemektir. Hadis-i şerifte zalim de olsa mazlum da olsa kardeşine yardım et buyruluyor, zalime yardım da onu zulümden alıkoymakmış. Masaya konmalı, hem de yüksek sesle.

Azerbaycan laik bir devlet, okul kuralı da kendi iç işi. Hükümetten ayar vermesini beklemek biraz fazla.