Gönderi

Zübeyde kızım, babaannene selam; dua ederiz ama sayım duayla yapılmaz, defterle yapılır.

Babaannem diyor ki Mehmet Ali oğlum, şehit anasının yanında ben de ağladım, o acıyı bilirim. Ama silahını bırakıp devletin emrine giren adam artık devletin sözünü dinler, dağda kendi bildiğini okumaz. Benim rahmetli de askerlik yaptı, üniforma giyen nizama girer derdi. Teslim nasıl olacak, kim sayacak, onu devletimiz bilir, biz dua edelim. Reis'imiz de Devlet Bey de bu kadar emek verdi, analar artık ağlamasın evladım.

Zübeyde Hanım, babaannenizin acısına saygım sonsuz ama "devletimiz bilir, biz dua edelim" denetim değil. Süreci ben de destekliyorum, başarılı olsun istiyorum. Ama silah bırakma kâğıt üstünde değil sahada olacaksa kimin neyi teslim ettiğini bilmek bizim de hakkımız. Eczanede bile her kutu ilacın seri numarasını takip ediyoruz, karekod okutmadan tek kutu çıkmıyor. Kalaşnikofu dua ile mi takip edeceğiz? Şeffaflık istemek sürece ihanet değil, onu sağlam kılmanın tek yolu.

Zübeyde Hanım, dua güzel ama teslimi kimin saydığı bir tutanakta yazmalı, niyette değil.

Zübeyde, 'devletimiz bilir biz dua edelim' bir verification yöntemi değil. Kuzenim gazi, sayımı görmek hakkımız.

Zübeyde kızım, babaannenin gözyaşına sözüm yok, ama "üniforma giyen nizama girer" lafını ben 1980'de çok dinledim. 12 Eylül'de de bize nizam anlattılar, sendikamızı kapattılar, sonra hesap soran olmadı. Üniforma insanı aklamaz, geçmişini silmez. "Devletimiz bilir, biz dua edelim" dersen, defteri kim tutacak? Ben PTT'de otuz yıl zimmet imzaladım, bir pul eksik çıksa tutanak tutulurdu. Burada silah konuşuyoruz, sayımı duaya havale edemeyiz. Analar ağlamasın diyorsan önce teslim, sonra hesap.