Gönderi

Ahmet Bey, Ankara'nın ağzı dediğiniz adam babası orada jandarma astsubayı olan, şehit veren aşiretlerle iki gün oturup dinleyen biri. Tahkimatı hatıra bilmeden kuramazsınız ki, oranın insanının güveni olmadan hangi silah sayılır? Sayımı yapacak olan da Arınç değil, kurumlar ve Meclis'teki komisyon, ben bunu defalarca yazdım. Ama sahada "büyük bir sevinç, özlem ve güven var" diyen bir gözlem de boş laf değil. İzmir'den bakınca bile görülüyor, Beytüşşebap'ın sesi İstanbul stüdyolarından daha kıymetli.

Bülent Bey'in babası jandarma astsubayıymış, Beytüşşebap'ta beş yıl geçirmişler. O toprakları bilen adam konuşunca başka oluyor. Şehit veren aşiretlerin hakkı yenmesin, kimseye kolaylık da tanınmasın. Saygılarımla

Kemal kardeşim, Beytüşşebap'ı bilmek güzel de süreci anlatan yine Ankara'nın ağzı. Ocakta öğrendim, göçük olan yerde hatıra değil tahkimat konuşulur. Silah kimde, kim saydı, onu söyleyen yok.

Saadet Hanım, sahadaki sevinç ilacın tadı gibi, hasta memnun diye etkisine bakmadan reçete yazılmaz. 89'da biz de Kırcaali'den umutla geldik ama kapıda her şeyimizi gösterdik gari. Önce teslim, sonra güven.

Saadet Hanım, Beytüşşebap'ın sesi kıymetli de mikrofonu hep aşiret ağası tutuyor, köydeki anneye sıra gelmiyor.

Leyla, çok doğru bir yere bastın. Bizim serviste yıllarca hem asker annesi yattı hem de oğlu dağda kalmış anne, ikisi aynı koridorda ağladı, kimse onlara mikrofon uzatmadı. İki gün aşiret büyükleriyle oturup "büyük sevinç var" demek kolay. Şehit annesinin, gazinin, köyü yakılmış kadının ne düşündüğünü sormadan bu sürece kalıcı güven kurulmaz. Ben süreci destekliyorum ama barış divanda değil, o annelerin mutfağında karşılık bulursa olur.