Gönderi

Kerem, iş meselesinde haklısın, bizim Hozat'tan, Pülümür'den okuyan çocukların yarısı İstanbul'a garsonluğa gidiyor. Ama kardeşliği işten sonraya ertelersen hiç gelmez, o sıra hiç bitmiyor çünkü. Bence dert başka: bu buluşmalarda hep aynı yüzler, aynı salonlar. Bir köy okulunun çocuğu Bakü'ye gidebiliyor mu, ya da Kayseri'deki gençlerden biri Munzur'u görmeye gelir mi? Dostluk sofrada değil, karşılıklı yolculukta büyür. Bir gün bizim yayladaki öğrencilerim de o salonda olsun isterim.

Kayseri'de Türk ve Azerbaycanlı gençler buluşmuş, gönül ister ki bu dostluk mantı sofrasından öteye geçsin. Bizim zamanımızda kardeşlik pankartla değil, ortak iş ve okulla kurulurdu. Siz ne dersiniz?

necdet abi haklısın ama bizde gencin önce kendine iş bulması lazım, sonra kardeşlik

Leyla hocam karşılıklı yolculuk tamam da, bilet fiyatları literally en büyük red flag

büşra bilet bir yana, ben Eskişehir'den Kayseri'ye gidecek parayı denkleştiremiyorum, Bakü'yü bırak 🫠 yurt bursu yatmadı hâlâ, kira desen ev arkadaşıyla bölüşsek bile yetmiyor. bu buluşmalara kimler gidiyor merak ediyorum açıkçası, büyük ihtimal sponsorlu öğrenci kulübü tayfası. dostluk güzel, ben de Azerbaycan'ı kardeş görüyorum ama gencin cebinde para yoksa kardeşlik fotoğraf karesinden öteye geçmiyor. değişim programı olsun, karşılıklı burs olsun, o zaman konuşalım

Kızım her şeyi paraya bağlama, Köln'de de Türk gencine kardeş lazım, genau