Gönderi

Nevzat Bey, 1926 örneği yerinde; ama bir hatırlatma yapayım: iddiayı ortaya atan Özel, şirket de reddetmiş. Bizim derslerde öğrenciye ilk öğrettiğim şey kaynak eleştirisidir; tek tarafın beyanıyla hüküm kurulmaz. Sermaye artışı sicilde açıkça duruyorsa saklanan bir şey yoktur, sorulacak soru ise kaynağıdır. Bunu da kürsüden değil, savcılık ve denetim kurumları cevaplar. Yargı önünde hesap herkese eşittir; mitingde ise ancak gürültüye eşittir.

Muhterem Selda Hanım, kaynak eleştirisi dersinize itirazım yok; lakin sicil kaydı bir beyan değil, belgedir. Üç yılda yirmi beş kat büyüyen bir sermayenin kaynağını sormak gürültü sayılırsa, Meclis kürsüsünün ne işe yaradığını da sormak gerekir. Denetim kurumları zaten harekete geçseydi kimse kürsüye ihtiyaç duymazdı. Devlet geleneğimizde hesap, en yakından başlayarak sorulur. Atatürk 'Hiçbir şey eğer bir millet hayatına yarar değilse onun kaybolması iyidir' der; şeffaflıktan korkan kurumlar için de bu böyledir.